آموزه گناه اولیه در مسیحیت/ حسین صدری

آموزه گناه اولیه از آموزه‌های کلیدی مسیحیت است

آموزه گناه اولیه از آموزه‌های کلیدی مسیحیت است و با آموزه‌های مهم و معروف دیگری چون نجات، تجسد، تصلیب، تعمید، و بازخرید ربط وثیق دارد. مضمون آموزه به طور فشرده این است که:

 

الف) آدم قبل از سرپیچی از فرمان الوهی، در بهشت عدن زندگی خوش و بهجت‌آمیزی داشت؛

ب) اما با نافرمانی به گناه آلوده شد؛

ج) به خاطر این گناه رابطه صمیمی‌اش با خداوند از دست رفت، از بهشت رانده شد و به مرگ و رنج و محنت محکوم گشت؛

د) وقتی آدم گناه کرد ماهیت انسان خراب شد به طوری که اینک همة انسانها با ماهیتی گناه‌آلود به دنیا می‌آیند و نسل آدم همه وارث این گناه‌اند، یعنی وقتی آدم گناه کرد نژاد انسان گناهآلود شد؛ خواست آدم خواست نژاد بود؛

هـ) این ماهیت گناه‌آلود، سرچشمه و علت مستقیم همة گناهان انسان است، یعنی انسان بالطبع گناه می‌کند و چاره‌ای جز این ندارد؛

و) به خاطر تخلّف آدم، انسانها همه گناهکار و آلوده‌اند و مشمول خشم و لعن و مستحق کیفر هستند، مرگ و رنجی که ما انسانها به آن دچاریم مجازات همین گناه اولیه است؛

ز) حتی اطفال جدیدالولاده وقتی چشم خود را باز می‌کنند مشمول لعن و خشم خدایند، گناهکارند و از همان لحظة تولد مستحق مجازات؛

ح) خداوند از طریق عیسی مسیح، خدای پسر، تصمیم گرفت انسان را از این وضعیت گناه‌آلود نجات دهد؛ پس مسیح بر دار شد تا کفارة این گناه باشد. ما انسانها تنها از طریق ایمان به مسیح و شرکت در ارزشی که وی از طریق رنج بر صلیب برای ما به ارمغان آورده، می‌توانیم امیدی به رستگاری داشته باشیم. با غسل تعمید طفل از گناه پاک می‌شود و اگر از آن پس اسیر امیال و شهوات نشود، می‌تواند به نجات دل ببندد. مهم‌ترین و اصلی‌ترین مستند آموزه، سِفر آفرینش و نامة پولس به رومیان است. پولس یکی از نویسندگان اصلی کتاب مقدس است و مسیحیت فعلی تا حد زیادی همان قرائت پولس از رفتار و کردارهای حضرت مسیح است. «تفسیر پولس از پیام و کردار مسیح بر اندیشه و تجربة عارفانه استوار است؛ تجربه و اندیشه‌ای که جهان را تحت سلطة نیروهای شیطانی می‌بیند و برای نجات از این جهان و سلطة اهریمن و اهریمنیان می‌بایست منجیی الهی که از سلطة نیروهای اهریمنی خارج است به عالم خاک پای نهد و طرق رهایی بشر و حتی طبیعت را مهار سازد» (ایلخانی، 1374، ص 395).

این نگاه پولس به ویژه در رساله به رومیان که به شرح وقایع مذکور در سفر آفرینش می‌پردازد انعکاس یافته است. در باب اول سفر آفرینش، نحوة خلقت زمین و آسمان به تفصیل ذکر شده است. باب دوم به خلقت انسان می‌پردازد: «... آنگاه خداوند از خاکِ زمین آدم را سرشت ... پس از آن در سرزمین عدن واقع در شرق، باغی به وجود آورد و آدم را در آن باغ گذاشت. خداوند انواع درختان زیبا در آن باغ رویانید تا میوه‌های خوش طعم دهند. او در وسط باغ، درخت حیات و همچنین درخت شناخت نیک و بد را قرار داد ... خداوند به آدم گفت از همة درختان باغ بخور به جز درخت شناخت نیک و بد، زیرا اگر از میوة آن بخوری مطمئن باش خواهی مرد... آنگاه خداوند از آدم زنی سرشت و او را پیش آدم آورد... آدم و همسرش هر چند هر دو برهنه بودند اما احساس شرم نمی‌کردند.» (آیات 25-8)... بالاخره مار حوا را فریب می‌دهد او از میوة درخت شناخت نیک و بد می‌خورد و به شویش هم می‌دهد: «آنگاه چشمان هر دو باز شد و از برهنگی خود آگاه شدند... سپس خداوند به آدم فرمود چون گفتة زنت را پذیرفتی و از میوة آن درخت خوردی زمین زیر لعنت قرار خواهد گرفت و تو تمام ایام عمرت با رنج و زحمت از آن کسب معاش خواهی کرد... به عرق پیشانی‌ات نان خواهی خورد و سرانجام به همان خاکی باز خواهی گشت که از آن گرفته شده‌ای... سپس خداوند گفت حال کهآدم مانند ما شده و بد و نیک را می‌شناسد، نباید گذاشت از میوة درخت حیات نیز بخورد و تا ابد زنده بماند، پس خداوند او را از باغ عدن بیرون راند» (باب 3، آیات20-7)

 

در این آیات از نافرمانی آدم و مجازات این نافرمانی که رنج و زحمت و بازگشتن به خاکی است که از آن برگرفته شده‌اند، سخن رفته است؛ اما از موروثی بودن این گناه و نتایج آن برای نسل آدم سخنی در میان نیست. مکمل سفر آفرینش رسالة پولس به رومیان است. پولس در این رساله داستان را بیشتر بسط می‌دهد. دغدغه و هم‌ّ پولس گسترش مسیحیت، تعمیق آن و ترویج این ایده بود که نجات تنها از طریق مسیح میسـّر است. به این منظور وی آدم و مسیح را در تقابل می‌نهد: «در آن هنگام که ما درمانده و ذلیل بودیم، درست در زمان مناسب عیسی مسیح آمده و در راه ما گناهکاران جان خود را فدا کرد... وقتی حضرت آدم گناه کرد گناه او تمام نسل بشر را آلوده ساخت و باعث شیوع مرگ در سراسر جهان شد؛ در نتیجه همه چیز دچار فرسودگی و تباهی گشت چون انسانها همه در او گناه کردند... چه تفاوت بزرگی است میان آدم و مسیح موعود که می‌بایست ظهور کند... زیرا آدم با گناه خود باعث مرگ عدة بسیاری شد، اما عیسی مسیح از روی لطف خدا سبب بخشش گناهان بسیاری گشت. یک گناه باعث شد که عدة بسیاری محکوم به مرگ گردند در حالی که مسیح گناهان بسیاری را به رایگان پاک می‌کند... آدم باعث شد که عدة زیادی گناهکار شوند؛ اما مسیح باعث شد که خدا بسیاری را بی‌گناه به حساب آورد؛ زیرا از خدا اطاعت کرده و بر روی صلیب کشته شد.» (باب 5، آیات 20-12)

نقد این نگاه را در بخش بعدی دنبال کنید

ادامه دارد...

حجت الاسلام حسین صدری، عضو مجمع طلاب و فضلای شهرستان تکاب

 

نقد آموزه گناه اوليه/ حسین صدری

30 فروردین 1393
تعداد بازدید:  2623 مرتبه

نظرات کاربران

این مطلب فاقد نظر می باشد.

  • آخرين عناوين

  • پربازديدها

  • آرشيو

بازدید امروز:1576

بازدید دیروز: 920

بازدید کل: 7858140

حقوق این وبسایت محفوظ بوده و متعلق به مجمع طلاب و فضلای شهرستان تکاب می باشد.