مقصد آفرينش

وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الاْءِنْسَ إِلاّ لِيَعْبُدُونِ
بدان كه حق‏تعالى خلايق را به جهت بندگى و فرمانبرى آفريد چنان كه مى‏ فرمايد:
 
«وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الاْءِنْسَ إِلاّ لِيَعْبُدُونِ »[1]؛ يعنى نيافريدم پريان و آدميان را مگر از براى آن‏كه بندگى كنند مرا.
 
و بندگى به جهت آن است كه هركس به كمال لايق به حال خود برسد تا در عقبى به سعادت عظمى و فردوس اعلى فايز و بر منت هاى همت خود كامروا باشد؛
 
چنان كه مى ‏فرمايد: «وَ لَكُمْ فيها ما تَشْتَهي أَنْفُسُكُمْ وَ لَكُمْ فيها ما تَدَّعُونَ»[2]؛ يعنى: و شما راست در بهشت هر چه بخواهد نفْس‏هاى شما و شما راست در بهشت آنچه را آرزو كنيد.
 
پس بر هر كس لازم و واجب است كه از درِ بندگى در آيد و چندان كه تواند به سعى و مجاهده، اوامر و نواهى الهى را از روى طَوع[3] و رغبت امتثال نمايد و به نور عبادت، شاهراه سعادت پيمايد تا به مقصد اصلى آفرينش رسيده. بندگى ده روزه ‏اش به آزادى ابدى گرايد و تعب[4] ناپايدارش به راحت سرمدى[5] پيوندد و فرمانبرى جهان فانى ‏اش به فرمانروايى و پادشاهى جهان باقى مبدّل گردد.
 
 
پی نوشت ها:
[1]. ذاريات، آيه 56.
[2]. فصلت، آيه 31.
[3]. فرمانبردارى.
[4]. رنج، سختى.
[5]. هميشگى، ابدى.
 
منبع: هشت در بهشت ، فیض کاشانی
24 دی 1393
تعداد بازدید:  1709 مرتبه

نظرات کاربران

این مطلب فاقد نظر می باشد.

  • آخرين عناوين

  • پربازديدها

  • آرشيو

بازدید امروز:1180

بازدید دیروز: 3155

بازدید کل: 8155991

حقوق این وبسایت محفوظ بوده و متعلق به مجمع طلاب و فضلای شهرستان تکاب می باشد.