گیجی و اختلال منِ خود

کیست که در تاریکی ها و مشکلات زندگی بتواند «من» خود را از گیجی و اختلال نجات بخشد؟
علامه محمد تقی جعفری رحمه الله علیه:
 
کیست که در تاریکی ها و مشکلات زندگی بتواند «من» خود را از گیجی و اختلال نجات بخشد؟ هر یک از انسان ها به اندازۀ بزرگی و کوچکی شخصیتشان تاریکی ها و بدبختی هایی دارند. گاهی این تاریکی ها و بدبختی ها جهان هستی و فضای روح آدمی را از دودهای بسیار غلیظ پر می کنند، تا جایی که حتی توانایی دیدن خود انسان را هم از دستش می گیرند و هرگونه مقاومت روانی را در هم می شکنند. در این حالات، تنها و تنها قدرت هدف عالی زندگی است که از متلاشی شدن آدمی در آن تاریکی ها و تیره بختی ها جلوگیری می کند.
 
منظور ما از روشنایی و سعادت آن نیست که همۀ شئون زندگی هدفدار روشن می شود و در لذایذی که معمولاً آنها را سعادت می نامند غوطه ور می گردد. بلکه مقصود این است که هدف اعلی شعاعی پرمعنا به تمامی شئون انسان و جهان می اندازد که در عین حال که جزئیات زندگی، تاریک و رنج آور است، زمینه و محصول کلی حیات، روشن و سعادت آمیز تلقی می گردد.
 
شما وقتی به کارگاه عظیمی وارد می شوید که دارای هزاران اجزاء و روابط است ولی دربارۀ آن اجزاء و روابط معلومات اندکی دارید، بدان جهت که می دانید کارگاه برای به وجود آوردن محصول مفیدی برپا شده و به کار افتاده است، گویی شناختی اجمالی به همۀ اجزاء و روابط کارگاه پیدا کرده اید، صرف انرژی و خستگی و بلکه وارد شدن جراحت از یکی از اجزاء آن کارگاه، شما را دچار بدبینی به کارگاه نمی کند، بلکه با توجه به مفید بودن و ضرورت محصول آن کارگاه، کار و کوشش مشقت بار را هم سعادتی برای خود احساس می کنید.
 
فلسفه و هدف زندگی، علامه محمد تقی جعفریِ، ص ۱۷۵ و ۱۷۶
27 بهمن 1393
تعداد بازدید:  1602 مرتبه

نظرات کاربران

این مطلب فاقد نظر می باشد.

  • آخرين عناوين

  • پربازديدها

  • آرشيو

بازدید امروز:1441

بازدید دیروز: 3319

بازدید کل: 7621083

حقوق این وبسایت محفوظ بوده و متعلق به مجمع طلاب و فضلای شهرستان تکاب می باشد.